Το 7ο τεύχος του περιοδικού transform!

Εισαγωγικό σημείωμα στην ελληνική έκδοση

Το παρόν 7ο τεύχος του transform! είναι το τέταρτο που επικεντρώνεται στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση. Έχουν προηγηθεί το 3ο τεύχος με τίτλο εξωφύλλου » Η καπιταλιστική κρίση του αιώνα και το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο», το 4ο με τίτλο «Κρίση, κρίση, κρίση! Οικονομία, Οικολογία, Πολιτική», και το 5ο με τίτλο  «Παγκόσμια κρίση: Αντιστάσεις, Προτάσεις, Προοπτικές». Αλλά και στο 6ο τεύχος που είχε τίτλο:  «Πόρτο Αλέγκρε, ο κόσμος δέκα χρόνια μετά», ένα μεγάλο μέρος του περιοδικού με τίτλο «Κρίση και Αριστερά» ήταν επίσης αφιερωμένο στο ίδιο θέμα. Καθόλου περίεργη αυτή η εμμονή, αν αναλογιστούμε ότι ζώντας σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή της παγκόσμιας ιστορίας, πασχίζουμε να την κατανοήσουμε στις διάφορες διαστάσεις της έχοντας πάντα στο νου, ως αριστεροί, το πρόταγμα του κοινωνικού μετασχηματισμού. Το ίδιο κάνουν, άλλωστε, και άλλες συναφείς έντυπες ή ηλεκτρονικές προσπάθειες, καθώς και πλειάδα βιβλίων που έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες της Ευρώπης και του κόσμου τα τρία τελευταία χρόνια.

Παρά το γεγονός ότι το ενδιαφέρον μας για την κρίση δεν αποτελεί εξαίρεση, το transform! προσπαθεί να διατηρήσει και εδώ την ιδιαιτερότητα που προκύπτει από την ταυτότητά του ως ευρωπαϊκού αριστερού περιοδικού. Γι’ αυτό, τόσο στο παρόν όσο και σε όλα τα προαναφερθέντα τεύχη γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστούν τα ποικίλα χαρακτηριστικά της κρίσης, οι αντιστάσεις και οι προτάσεις διεξόδου της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και στην ΕΕ συνολικά. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τις συζητήσεις και αντιπαραθέσεις αλλά και για τις περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένες ενωτικές προσπάθειες στο χώρο της πλουραλιστικής ελληνικής Αριστεράς. Σε μια χώρα που, με το περιβόητο Μνημόνιο, έχει γίνει το πειραματόζωο της νεοφιλελεύθερης ΕΕ, ο κίνδυνος να κυριαρχήσουν και στην Αριστερά λαϊκιστικές, τριτοκοσμικές ή νοσταλγικές εθνικιστικές απόψεις είναι υπαρκτός. Στη χώρα μας, εξάλλου, αριστερά και κεντρώα ή έστω «σοσιαλιστικά» κόμματα, πολιτικοί οργανισμοί, τάσεις ρεύματα και πολιτικοί έλκονται παλιαόθεν από το μύθο μιας Ελλάδας -αιώνιου θύματος του ιμπεριαλισμού της Δύσης, κλείνοντας τα μάτια στο γεγονός ότι το ελληνικό κεφάλαιο, ιδιαίτερα το τραπεζικό, έχει κατακυριέυσει τις γειτονικές βαλκανικές χώρες κάνοντας χρήση του φτηνού εργατικού δυναμικού τους, ενώ έλληνες στρατιώτες συμμετέχουν στην «ειρηνευτική» δύναμη στο Αφγανιστάν.

«Η κρίση συνεχίζεται», λοιπόν, όπως γράφει και το εξώφυλλο αυτού του 7ου τεύχους. Διαβάζοντας διάφορα από τα άρθρα που περιέχει, μπορεί να διαπιστώσει κανείς ότι, πέρα από τις επιπτώσεις της κρίσης στους μισθωτούς εργαζόμενους της Ελλάδας του Μνημονίου που παρουσιάζονται από τον Πέτρο Λινάρδο-Ρυλμόν, σε όλες τις χώρες της ΕΕ η προσπάθεια των κυβερνήσεων και των αρχουσών τάξεων για την έξοδο από την κρίση βασίζεται στη συντριβή των υποτελών τάξεων. Σε συγκριτικό κείμενό του, ο Λουτς Μπρανγκς παραθέτει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι πολιτικές σκληρής λιτότητας, ακόμη μεγαλύτερης «ευελιξίας» στην εργασία και δραστικών περικοπών του κράτους πρόνοιας εφαρμόζονται σε όλες τις χώρες της ΕΕ, σε όσες έχουν μεγάλο δημόσιο έλλειμμα ή χρέος αλλά και σε όσες δεν αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα, σε εκείνες που ανήκουν στην ευρωζώνη αλλά και σε όσες διατηρούν τα εθνικά τους νομίσματα, στην Ελλάδα αλλά και στα άλλα μη ανταγωνιστικά «γουρούνια» (PIGS)- την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία- τις μετακομμουνιστικές Ρουμανία, Βουλγαρία, Τσεχία κ.λ.π. αλλά και στις χώρες που βρίσκονται στο «κέντρο» του αναπτυγμένου καπιταλισμού, τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Αγγλία.

Ανάλογη δυνατότητα άμεσης σύγκρισης σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αυτή τη φορά σε σχέση με τις αντιστάσεις και τους αγώνες σε διάφορες χώρες, υπάρχει και στο κείμενο της Ελιζαμπέτ Γκοτιέ, το οποίο παρουσιάζει τη συζήτηση που συντόνισε η ίδια μεταξύ μελών κοινωικών κινημάτων και αριστερών κομμάτων, στο περιθώριο πρόσφατης συνάντησης του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ στο Παρίσι.

Τόσο τα προαναφερθέντα άρθρα όσο και πολλά άλλα που περιέχονται σ’ αυτό το τεύχος και αφορούν διάφορα συναφή θέματα (π.χ. το άρθρο των  Κάρολα Μπόγκερ, Τόμας Χέντελ και Φρανκ Πουσκάρεφ για τον εργάσιμο χρόνο στην Ευρώπη, του Μάριο Καντέιας για την ανάγκη μιας «οικοσοσιαλιστικής» μετατροπής της ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας κ.λ.π.) οδηγούν στο συμπέρασμα της μεγάλης σημασίας που έχει ο συντονισμός της δράσης των κοινωνικών κινημάτων και των αριστερών ριζοσπαστικών κομμάτων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Στο τελευταίο σημείο, χρήσιμα μεταξύ άλλων είναι και τα άρθρα της Τζούντιθ Ντελχάιμ και του Φράνκο Ρούσο που αναφέρονται στις προσπάθειες αναβίωσης του πάλαι ποτέ κραταιού Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ.

Η ειδική αναφορά στην Ευρώπη δε σημαίνει ευρωκεντρισμός. Γι’ αυτό, το τεύχος περιέχει, όπως πάντα, αναλύσεις και για θέματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος, όπως, π.χ. το άρθρο του Χέλμουτ Σέλινγκερ για το ζήτημα των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα ενόψει της Συνόδου του ΟΗΕ για το κλίμα στο Κανκούν και η συνέντευξη του Ντέμπε Μούσα Ντέμπελε για το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ του Ντακάρ και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Αφρική.

Τέλος, με το άρθρο του Βάλτερ Μπάγερ για την έννοια του «μετασχηματισμού» στο Γκράμσι και τον Πολάνυι, αλλά και με το κείμενο της Μπίργκε Κρόντοφερ που αναφέρεται από τη σκοπιά του πολιτικού φεμινισμού στα αδιέξοδα του αυτομετασχηματισμού της Αριστεράς συνεχίζεται και σ’ αυτό το τεύχος το καλό προηγούμενο της ενασχόλησης του περιοδικού και με θεωρητικά  θέματα, που έχουν άμεση πολιτική σημασία.

Καλή ανάγνωση!

Χάρης Γολέμης

Advertisements
  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: